Kokoszkowy zimne

 

Gotycki (XIV w.)  kościół w Kokoszkowach w zimowej odsłonie..

.

4 luty 2015

Foto - archiwum własne.

Jesień i Staszic

 

Listopad nieprzyjemny, czekając na grudniowy śnieg krótki przypomnienie złotej polskiej jesieni - przy szkole...

To szkoła podstawowa nr 1 im. Henryka Sienkiewicza - niegdyś patronem był Stanisław Staszic.

To intrygujące - który patron "lepszy"?

Sienkiewicz oczywiście bardzo znany - pisarz, publicysta, zasłużony dla spraw polskich... laureat Nagrody Nobla z dziedziny literatury za całokształt twórczości.. 

Staszic z kolei - chyba dzisiaj mniej znany, choć bardzo popularny za życia, także pisarz i publicysta, jednak polityczny, a nie beletrystyczny. Za jego życia doszło do rozbiorów Polski - pierwszy, gdy miał 17 lat. 

Niezwykle energiczny społecznik, o wszechstronnych zainteresowaniach. 

Czołowy uczony polskiego oświecenia, filozof, odkrywca, geograf, geolog, panslawista, prekursor spółdzielczości, inicjator założyciel i współorganizator: szkół wyższych, kopalń, hut. 

Prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a także członek Rady Stanu w Królestwie Polskim.

Postać niezwykła, postać wybitna i nietuzinkowa. 

Wydaje mi się, że warto zaznajomić się bliżej z jego dokonaniami.

Na temat Staszica opublikowano szereg książek - szczególnie w latach międzywojennych i tuż powojennych.

Muzeum Staszica w Pile wydaje Zeszyty Staszicowskie:

https://muzeumstaszica.pl/zeszyty-staszicowskie,36

Polecam!

inne pozycje tutaj:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Staszic

Pomnik przed Politechniką Świętokrzyską w Kielcach.

W rodzinnym mieście Staszica - Pile.

Rewitalizacja dworca PKP cz.1

2 grudnia 2016

Ponad 34 mln zł otrzyma Starogard na przebudowę Dworca Kolejowego i Alei Wojska Polskiego.

Projekt „Budowa i skomunikowanie węzła integracyjnego w Starogardzie Gdańskim” biorący udział w konkursie został przez Zarząd Województwa Pomorskiego oceniony najwyżej.

Uzyskał 97,5 punktów na 100 możliwych.

Cała inwestycja będzie kosztować ponad 42 mln zł, z czego 85% tej kwoty zapłaci Unia Europejska.

Właściwie powinienem napisać: wpłynie ze środków Unii Europejskiej, ponieważ kwestia zysków i strat związanych z naszym udziałem w UE jest wciąż dyskusyjna - a więc być może te 85% zapłacimy/liśmy my sami - w składkach, które tylko przepłynęły poprzez konta UE. Warto o tym pamiętać.

http://www.radioglos.pl/wiadomosci/regionalne/2782-przebudowa-dworca-w-starogardzie-gd

Na stronie miasta możemy zapoznać się z wizualizacją przebudowy.

Wizualizacje są bardzo uproszczone i nie pokazują tak naprawdę naszego dworca, a raczej jakąś jego przybliżoną wizję. Budynek na ilustracji ma zmienione proporcje, otwory okienne są zbyt wysokie w stosunku do oryginalnych, pasy fryzów są wyżej niż w rzeczywistości, mają też zmienione szerokości. Wszystko to sprawia, że odbiór jest zakłócony.

 

Można się było spodziewać, że budynek zostanie wyczyszczony z farby i wyeksponowana zostanie elewacja z cegły w kolorze ugrowym. Sądzę, że jest to zgodne z wytycznymi konserwatora zabytków.

I to jest chyba mój jedyny zarzut. Budynek nie będzie wyglądał źle, szczególnie jeśli cegła będzie odświeżona – będzie inny, mniej wyrazisty, bardziej zachowawczy.

Budynek chyba straci na atrakcyjności.


Jasny kolor elewacji wyraźnie podkreśla bryłę budowli - wykrawa ją z przestrzeni i jednoznacznie definiuje. Budynek odcina się od otaczającej go przestrzeni – szarych betonowych chodników, krawężników, czarnego asfaltu ulicy, ciemnych listopadowych drzew i zachmurzonego nieboskłonu. Odznacza się z daleka, wręcz błyszczy, co jest zasługą charakterystycznego koloru farby.

Farba powoduje wrażenie, że mozaika złożona z tysięcy cegieł poprzecinanych fugami łagodnieje dla oka - wydaje się jedną płaszczyzną. Ta łagodność ściany podkreśla zdobienia – frezy i gzymsy, wszelkie wyoblenia jak i dentile, pilastry.

W elewacji ceglanej zdobienia wykonane z cegły np. pilastry ze względu na mnogość linii (porządek fug) zleją się w jedną całość ze ścianą, a przynajmniej nie będą tak wyraźne jak to opisałem powyżej.

Żółty, a właściwie cytrynowożółty kolor przede wszystkim idealnie współpracuje ze sztukaterią, która stanowi o estetycznych walorach budynku.
Są to pięknie wystylizowane liście klonu oszczędnie rozmieszczone we fryzach, kwiatowe rozety w rombach i tondach (okręgach), delikatne oszczędne gzymsy i piękne konsolki zdobione zdaje się liściem akantu.

Kolor elewacji przypominający kolor popularnego u nas motyla Latolistka cytrynka, zawiera w sobie odcień jasnozielonego, co współgra z jasno-zielono pomalowanymi frezami i konsolkami (co prawda w niektórych miejscach spod zielonego wyziera ochra...).

Wcześniej kolor ścian był nieco ciemniejszy, ale także cytrynowy - widać to od strony peronów, w miejscu, gdzie wisiała tablica. Obecne malowanie parteru lepiej przystaje do całości.

Co się stanie, kiedy usuniemy farbę i elewacja pogrąży się w kolorze ugrowej cegły?

Będziemy mieli ceglane ugrowe ściany poprzecinane pasami jednolicie malowanych gładkich sztukaterii.

Tak niestety stało się z budynkiem stacyjnym w Swarożynie.

Pomimo całkiem przyjemnego wyglądu na zdjęciu, to jednak na żywo budynek mnie rozczarował.

Odcień cegły w żaden sposób nie pasuje do zielonkawych frezów sprawiając wrażenie, że sztukaterie są elementem obcym, nie przystającym do całości.

Część budynku, później dobudowana, ma jasną fugę i inny jaśniejszy odcień cegły, niestety zdjęcia robiłem z pociągu i nie mogłem stwierdzić, czy cegła jest jakoś zaprawiona, czy to jej naturalny kolor. Ta część wygląda na bardziej stonowaną, dopasowaną do siebie.

Na starogardzkim dworcu w jego bezpośrednim sąsiedztwie, mamy kilka budynków: po lewej stronie od wejścia trzy budynki i po prawej jeden – zdaje się, stacja trafo.

Te trzy po lewej pomalowane są obecnie na różowy kolor. Gdybym mógł wybrać – to te budynki powinny uzyskać wygląd jaki posiada stacja Swarożyn, zaś starogardzki dworzec … no cóż.

Wszystko zależy od tego, jaki efekt zobaczymy po wyczyszczeniu i konserwacji ceglanej elewacji.

Starogardzki dworzec ma 145 lat.

1871 oddanie dworca chyba

KOWALEWO POMORSKIE

 KOWALEWO POMORSKIE

WĄBRZEŹNO

 WĄBRZEŹNO

WĄBRZEŹNO

 CHOJNICE

 CHOJNICE projekt

CHOJNICE projekt

 CZARNA WODA bliźniak Swarożyna i Zblewa

 ZBLEWO ostał się fragment oryginalnego muru - bliźniak starogardzkiego...

 ZBLEWO 1913 r. to także bliźniak Swarożyna i Czarnej Wody...

ZBLEWO współcześnie













http://starogard.pl/rekordowe-dofinansowanie-dla-starogardu-25550/



http://www.transport-publiczny.pl/wiadomosci/przebudowa-stacji-chojnice-ambitny-plan-ale-problemem-sa-pieniadze-47159.html

http://zmieniacunie.money.pl/10;lat;polski;w;unii;europejskiej;bilans;zyskow;i;strat;infografika,134,0,1525638.html

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tondo

https://www.google.pl/search?q=dentil&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=0ahUKEwj80cT2jsnQAhUEFywKHaZqCsYQsAQIKg&biw=1280&bih=654#imgdii=Xf0e7BOOKPR5aM%3A%3BXf0e7BOOKPR5aM%3A%3BFZecUDP6N7uMhM%3A&imgrc=Xf0e7BOOKPR5aM%3A


http://starymur.pl/

http://naszekociewie.pl/34-mln-zl-budowe-wezla-integracyjnego-starogardzie-gdanskim-zdjecia/

Rynek 1907 r.

Starogardzki Rynek w roku 1907. Sporo niemieckich afiszy...

Pomnik Joanny d'Arc ?

Taka ilustracja z Przewodnika Katolickiego Nr 36 z 6 września 1931 roku.

Budynek przy Okrężnej, obecnie w tym miejscu kościół.

"Patronem i opiekunem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej w Starogardzie w 1927 roku został ks. Zygmunt Ryczakowicz, wikary miejscowej parafii. Doprowadził do rozkwitu tej organizacji, która zdobyła się na budowę własnej siedziby, wówczas poza centrum miasta, na terenach parcelowanych wtedy przymusowo z majątku ziemskiego w Nowej Wsi.

Otrzymaną działkę uprawną (między obecnymi ulicami Lubichowską, Okrężną i Dąbrowskiego) najpierw zagospodarowano tymczasowo i uprawiano dochodowo na cele KSM.

W 1931 roku rozpoczęto budowę stałej siedziby, pozyskawszy z darowizny niezbędne materiały budowlane. Ukończony budynek został uroczyście poświęcony w 1933 roku.

Zanim to nastąpiło, wcześniej ufundowano pomnik św. Joanny d’Arc — na pamiątkę 500 rocznicy jej śmierci (+1431). Figurę tę jednak szybko przeniesiono na kamienny postument usytuowany w głębi działki (przy ul. Dąbrowskiego), natomiast na jej miejscu ustawiono statuę Matki Boskiej. Zniszczyli ją hitlerowcy we wrześniu 1939 roku.

Sam budynek KSMŻ przetrwał okres wojny bez większych zniszczeń i od 1945 roku mieścił różne instytucje i urzędy (siedziba Gromadzkiej Rady Narodowej, przedszkole miejskie, filia biblioteki publicznej, Związek Nauczycielstwa Polskiego, filia Wojewódzkiej Biblioteki Pedagogicznej) aż do czasu odebrania przez NSZZ Solidarność.

Grunty stanowiące własność KSMŻ po wojnie dzierżawili okoliczni mieszkańcy, a po upaństwowieniu ich, jako tzw. dobra kościelne zostały sprzedane pod budownictwo jednorodzinne.

W odzyskanym budynku – zwanym od czasów międzywojennych Domem „Młodej Polki” — już w początku lat dziewięćdziesiątych ks. Jerzy Deja, proboszcz parafii św. Wojciecha, na której terenie znajdowała się dawna siedziba KSMŻ, powziął myśl reaktywowania działalności charytatywno-wychowawczej i duszpasterskiej.

W roku 1992 nabyto od miasta niewielką działkę wraz z budynkiem, w którym zainaugurowano działalność integracyjną z dziećmi dysfunkcyjnymi. Poświęcenia Domu „Młodej Polki” dokonał bp. pelpliński 2 XII 1992 roku. Dekretem z 10 XII 1993 roku Biskup Diecezjalny zezwolił na budowę w tym miejscu Ośrodka Duszpasterskiego KSM, w związku z czym przeprowadzona została niezbędna adaptacja istniejącego budynku oraz dobudowa kaplicy publicznej, która otrzymała tytuł Miłosierdzia Bożego. "

(Ryszard Szwoch, 10 III 2009 r.)

W uzupełnieniu:

http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=193950&from=publication

https://milosierdzie-starogard.pl/index.php/historia/

"Zabytki i niektóre inne dobra kultury Starogardu Gdańskiego" - J. Milewski

1993 r.